<<< vorige volgende  

 

New York in een week?

1-7 september 2010

hotel

The New Yorker. Het hotel dat een week ons home was; tenminste om te slapen.
Alleen de entree al was een prachtig art-deco-feest..

timessquare

De menigte loopt als op een kermismaandagavond rustig over de trottoirs
of zit aan een joekel van een koffiebeker te lurken. (Starbuck's!)
Alleen op zaterdagavond stond er op
Times Square wel een flinke rij politieauto's klaar.
Nergens voor, volgens Oom Agent: Nothing to be concerned about.

statenisland

Of we Ground Zero gezien hebben, wil bijna iedereen weten.
Ja, we zijn er geweest en hebben ook het grote reliëf gezien
ter ere van de brandweerlieden die daarop te zien zijn
tijdens hun dramatische werk.
Maar bovenstaand monument op Staten Island vonden wij veel mooier.
Het wijst naar de plaats van de Twin Towers aan de overkant.
Het verbeeldt een paar enveloppen met daarin de brieven
die de nabestaanden in gedachten aan de slachtoffers schrijven.

nyvanstatenisland

Op de veerboot terug naar Manhattan - bij een beetje broeierig weer -....

vrijheidsbeeld

... zie je links het kolossale beeld, het symbool van vul-maar-in.

stad

Van beneden ziet het er op veel plaaten ongeveer zó uit...

gebouw

of zo... (kunstige draaiing in de bouw)..

film

of het lijkt op de film die je al zo vaak gezien hebt en die toch blijft boeien...

panorama

maar gezien van 86-hoog op het Empire State Building is het een rotsenzee.

station

Een zee van mensen, vele duizenden per dag,
die ieder met zijn eigen doel,
kris-kras door het prachtige station, het Grand Central,
lopen, rennen, sukkelen.
Die er wachten, gelaten of popelend.
Of die zoals wij, gewoon komen om zich te vergapen
aan rust van het gebouw en de hektiek van de mensen..

brooklynbridge

Per fiets of wandelend kun je via de Brooklynbridge
de East River oversteken.
Mensdikke kabels houden het gevaarte ding op zijn plaats.
Jarenlang moet het de langste overspanning ter wereld zijn geweest.

Mensen

central park

Op zondagmiddag is een bezoek aan het Central Park een verplicht nummer. We begrepen dat we zonder die belevenis eigenlijk niet thuis konden komen. (Evenmin als met een overgeslagen Ground Zero, trouwens.)

central park2

En inderdaad, het is erg leuk om tussen die duizenden mensen rond te kijken,
die eigenlijk niets anders doen dan de spelende mens in praktijk laten zien:
baseball, badminton, joggen, fietsen, skeeleren, vliegeren,
zitten kijken, musiceren.
En vooral lezen, veel lezen.

bankje

Op een bankje in het Central Park.

petmanklezmermaninroodwijzereterelvispianomanechtpaar

Mensen, overal mensen, gewoon en vreemd, opgewekt en zorgelijk.

jozef

En hier nog iets uit het museum Cloisters,
een namaak-middeleeuws gebouw met echte oude Europese kunst.
Dit is het rechterpaneel van een Maria-Boodschap-drieluik van de Meester van Flémalle.
De H. Jozef zit te timmeren. Hij maakt ... muizenvallen.
Hij moet de kost verdienen. Eéntje staat er al te koop.
Maar volgens de geleerden zit er symbolische betekenis achter,
die erop neerkomt dat Christus door de dood aan het hout
de duivel in de val gelokt heeft.
Kom daar als 21-eeuwer maar eens op.

 

 

 

 

 

 

 

We hadden het niet zo op de VS. Wij zijn niet vrij van vooroordelen. Cola, slechte koffie, vet eten, grootheidswaan, allemaal uitgevonden door de Amerikanen, dachten we. En dan ook nog helemaal aan de andere kant van de wereld. Urenlang in een vliegtuig - en God of Allah weet wie er nog meer meevliegt. Een stukje dan.

We hebben ons laten overhalen en vonden het geweldig. New York ligt inderdaad ver weg, maar de reistijd vliegt om. En we kwamen daar tot de conclusie dat bovengenoemde verfoeilijkheden er inderdaad zijn, maar dat ze ook geencola, goede koffie, geenveteten en vriendelijkheid kennen.

Het hotel was geweldig goed (en groot): prima bedden, buitengewoon goede kamerverzorging en een luxe omgeving. Op 23-hoog was er van de stad weinig te horen en we aten buiten de deur. (When in Rom, do as the Romans do.) Het ontbijt kochten we op de hoek bij chinese dames, die prima broodjes en koffie/thee konden leveren. (Als je niet oppast, krijg je een beetje thee in de melk.)

ontbijt
Op het pleintje tegenover zaten we dan om een uur of negen op een betonnen bankje met tussen onze voeten de zakjes met brood en de papieren bekers thee/koffie, voor onze voeten een paar mussen en een verdwaalde duif en op een andere bank een keurige kantoorman of een kleurig geklede zwarte meneer of ook wel eens een zwerver. Maar altijd liep er iemand te vegen of op te ruimen, niet vanwege ons, maar beroepshalve.

dustman

Voor een metropool als deze is het verwonderlijk hoe weinig rommel er op de straten ligt. Het schijnt ook wel zo te zijn dat je als je op weggooien van rommel betrapt wordt, flink de pineut bent, maar toch, het vele blauw op straat kan niet alles zien. Er moet wel veel van de discipline van de bewoners komen om het zo schoon te houden.
Die bewoners zijn trouwens heel trots op hun stad. Je staat even stil met een kaart of een gids in de hand en er komt iemand vragen: Can I help you, sir? En altijd weer is de volgende vraag: Is it your first time in New York? En: Do you enjoy your stay, so far? Wij hebben ons ook verbaasd over de opgewektheid van al die mensen en over de gemoedelijkheid die ze met een grote mate van correctheid combineren. Of je nou in de winkel iets koopt, op straat de weg vraagt, in een museum naar de korting vraagt, altijd word je vriendelijk te woord gestaan. Ik moet zeggen, ze zijn me geweldig meegevallen, al die Amerikanen. (Goed dat Geert er ook eens naar toe gegaan is– kan ie wat van leren. Goed ook dat wij al weg waren; hoefden we ons niet plaatsvervangend te schamen.)

En wat doe je dan zo de hele dag?
Metro in,
bus uit,
wandelen,
zitten,
starbuck’s drinken,
foto’s maken – veel foto’s - ,
museum in,
Empire State Building op,
naar de veerboot,
naar China Town,
in het warenhuis (Macy’s)
over de Brooklyn Bridge
en stil in een parkje
(hieronder het knusse Bryantpark)

bryantpark
net zo doen als al die New Yorkers: rustig een boekje lezen,
een broodje eten of een drankje nuttigen,
je afvragen waar al die gele taxi’s naar toe moeten,
hoeveel mensen er politieagent zijn,
hoeveel mannen en vrouwen de kost moeten verdienen met kaartjes uitventen,
of het voortdurende gejank van de ambulances echt bestaat uit de versterking van de kermende inzittende,
of een tijdelijke doofheid niet een gave des hemels moet zijn,
hoe de politie het klaargespeeld heeft zoveel gezag te krijgen en toch uiterst vriendelijk te blijven

politie
of er nog meer aanspreektermen zijn dan: sir, ma’am, guys, folks, people, person, mister, young lady
en wanneer je welke wanneer gebruikt.

En de dagen vliegen om. Voor je het weet is het alweer rush hour en staat Times Square in het bonte licht van alle overdreven reclame, knipperen de lichten op het Chrysler Building, zitten de restaurantjes weer barstens vol.

En wat doe je ’s nachts?
Maffen en genieten van de pijn in je kuiten en het getoeter in je oren.

Op mijn menu staat altijd al veel fruit. Een Big Apple blijkt er prima bij te passen.



 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

kop