kop_index

Appel

'Koetje zoeken' en 'Paardje zoeken' zijn wel de belangrijkste opdrachten die ik kan krijgen, als Rosie (bijna 2) in het stoeltje voor mij op de fiets zit. Schapen versmaadt ze niet, maar ze zitten in dezelfde categorie als vogels en bomen. Je kunt er wel naar kijken maar wat heb je eraan?

Elke koe en elk paard wordt uitvoerig geprezen om zijn aanwezigheid en onvermoeibaar doet ze de beesten voor, welk geluid ze behoren voort te brengen. De koeien moeten 'boe' zeggen, de paarden dienen het geklak van Rosies tong na te doen. Eén keer volgde een vriendelijke koe die aanwijzing, van dichtbij, en dat geluid week flink af van het verwachte boegeroep. Was me dat schrikken. Dus als ze blijven zwijgen: even goeie vriendinnen.

Het kijkfeest wordt nog groter als ik de weg insla, die leidt naar de wei waar dikwijls een kameel staat. Het schip der woestijn sukkelt daar in het malse gras rond, waarschijnlijk in afwachting van de bedoeïenenparty of het woestijnevenement, waar hij de juiste sfeer moet brengen. 'Kameeuw' zegt ze vrolijk, als we nog op flinke afstand zijn; maar dichterbij wordt het beest steeds enger en als we op enkele meters zijn gekomen, is het nergens veiliger dan plat tegen Opa's borst.

Het wordt tijd om naar huis te fietsen. Daar krijg ik de taak om voor tekenbenodigdheden te zorgen en terwijl ze met steeds een 'ander polloot' een nieuw papier volkrast, zie ik op de fruitschaal een wel heel aantrekkelijke peer liggen. Zonder dat ze het ziet, pak ik hem van de schaal en bijt er een stuk af. 'Rosie ook appel', zegt ze zonder om te kijken.
Ik laat haar in de waan dat het een appel is, snijd een stukje af en stop het in haar mond terwijl ze ijverig verder tekent. Ze heeft het amper geproefd of ze draait haar hoofd opzij, kijkt schuin achterom naar mij, zegt terloops: 'Peer' en gaat onverstoorbaar verder met haar tekenwerk.

Ze onderscheidt moeiteloos koeien van paarden. Zal ze zich met appels en peren laten bedotten! Kom nou, zeg.