kop_index

Paarden

rosieJe kunt wel zien dat ze gek is op paarden, Rosie. Je gaat een eindje met haar fietsen en binnen een kwartier heeft ze er één figuurlijk aan de haak geslagen.
Of het nou een haflinger is, een pony en een ikweetnietprecieshoedieheet. Het dier krijgt klopjes op de hals, een arm om de snuit, een aai over het voorhoofd, veel vriendelijke en geruststellende woorden en, volgens voorschrift met de vlakke hand aangereikt, gras, veel gras. Want gras dat buiten het hek staat is ook voor paarden groener en lekkerder dan al die sprietjes waar ze zelf goed bij kunnen.

Ze was in het algemeen al een dierenvriendin - konijnen, honden, lieveheersbeestjes, ook spinnen - maar dat paarden supercool geworden zijn, komt vooral door de rijlessen. Dagen lang kan ze ernaar uitzien. Niet alleen het rondjes rijden, ook roskammen, mest opruimen en gewoon wat lopen kijken naar al die edele dieren zijn hoogtepunten in haar meisjesweek.
Praat niet over een paardenkop; ze zal je streng corrigeren. Een paard heeft een hoofd en benen. En een achterhand.
Soms val je van een paard af, soms word je een beetje gebeten. Dat ligt altijd aan jezelf. Paarden doen geen kwaad. Nooit.

Vandaag zou ze door omstandigheden gedwongen niet in haar eigen manege aan het werk gaan. En vreemd genoeg was ze niet zo happig. Ze had zich laten informeren en was door de ervaring van een vriendinnetje al geïmponeerd door een strenge juf voordat ze ze gezien had. Ze wil immers behandeld worden zoals zij met paarden omgaat: rustig en vol begrip.

Toch geeft ze de juf het voordeel van de twijfel en dapper stapt ze de manege binnen.

Na een dik uur ben ik er weer. Enthousiast is ze allerminst, maar op vreemd grondgebied houdt ze zich in. In de auto kan ze zeggen wat ze wil. Het is niet de strenge juf maar de behandeling van de dieren die haar zo verontwaardigd maakt. De ruitertjes moesten de pony met een zweep slaan!

'Dat is zo akelig, Opa! Dat doe je toch niet! Het was zo zielig om te horen: kléts, kléts! Echt vreselijk!'
Ik probeer haar verontwaardiging wat te relativeren: ze tikt mij ook wel eens hard aan en dan doe ik alsof het heel veel pijn doet. Zo zal het voor die pony ook wel meevallen.

Het blijft stil op de achterbank. Ze lijkt mijn vergelijking te beoordelen.
Ik kijk eens om, benieuwd naar haar antwoord. Ze is niet overtuigd. Teleurgesteld over zoveel dierenleed en onbegrip zegt ze met een diepe zucht:

'Och, hou er maar over op, Opa.'

Het generatieverschil gaat tellen.

27-08-2010