kop_index

Passagier

We hadden onze eigen Volkskrant meegenomen, maar in Utrecht kwam een meisje van midden twintig tegenover ons zitten. Ze plofte woordeloos midden in de tweepersoonsbank neer, pakte haar telefoontje en na een paar tellen zat ze luid te praten met haar dat-weten-we-niet.

gsmWat ze sprak leek me Marokkaans. Dat we het niet verstonden lag in ieder geval niet aan de geluidskwaliteit want die was meer dan optimaal. Discreet probeerden we ons in onze lectuur te verdiepen, maar het voortdurend gekakel maakte het toch moeilijk de aandacht bij de krant te houden.

'Ja, joh, en ze had zo'n heel kort topje aan.'
Ineens sprak ze Nederlands en dan luister je mee.
'En ik zei: "Je doet eerst fatsoenlijke kleren aan; wat je nou aan hebt is misschien leuk voor op het strand maar zo ga je niet mee.... Ja precies, ik hou wel van een beetje fatsoen en respect."'
De dames aan de andere kant van het middenpad keken al eens besmuikt naar hun strenge buurvrouw. Zulke uitspraken kwamen ook bij hen hard aan.

Het vervolg van het gesprek - liever van de monoloog, want er was voor de ander geen ruimte voor meer dan ja of nee - was weer onbegrijpelijk op een paar woorden als failliet en jaaropgave na.

De mededeling dat ze een advocaat in de arm genomen had, omdat ze een conflict had met haar werkgever, die kwal, was blijkbaar ook voor ons bedoeld, en dat hij vond - ten onrechte natuurlijk - dat hij een hele waauw was, konden we ook in onze zak steken. De rest was weer onverstaanbaar.

"O, sorry, ik krijg een wissel." We dachten dat ze ging stoppen en waren al een beetje opgelucht, want de trein was intussen station Breukelen allang gepasseerd en we hadden onze krant nog.
We juichten te vroeg. De 'wissel' sprak blijkbaar alleen Nederlands en tien minuten lang mochten we mee aanhoren dat ze gestresst, aan vakantie toe en nu bijna in Amsterdam was. Ja, joh.

De dames van tegenover keken elkaar in veelbetekenend zwijgen aan. Onze vriendin vulde de hele coupé met haar mengtaal van Marokkaans en Nederlands, intussen weer ongegeneerd besteed aan de eerste luisteraar.
"Oh, lieve schat, goed dat je er nog bent."

Bij Duivendrecht bracht ze haar tasje al pratende op orde en op station Amstel stapte ze uit. Op het perron liep ze met een telefoon aan haar oor. Ik vermoed dat ze iemand belde.

Onze krant ligt sinds Centraal misschien nog wel op het vensterbankje. Zo goed als nieuw.