kop_index

 

Salade

De maaltijdsalade in het wegrestaurant ziet er niet alleen appetijtelijk uit, hij smaakt ook prima. We wisselen wat onderdeeltjes van de diverse varianten uit en blijven ook dan van mening dat het allemaal heel lekker is. Al na betrekkelijk korte tijd is mijn bordje dan ook half leeg. 

Als je aandachtig eet kan het je soms opvallen dat er een blaadje sla of een schijfje komkommer schijnbaar uit zichzelf een klein stukje opschuift. De zwaartekracht, hè. Zo niet in mijn salade. Het is maar een heel klein stukje en ik moet twee keer kijken, omdat ik het niet goed kan zien en omdat ik het niet kan geloven. Op mijn bord kruipt een salade-onderdeeltje op eigen initiatief rond. Wit, een centimeter lang, achteraan twee millimeter breed, geleidelijk versmallend tot een spits snuitje.

Je hoort tegenwoordig veel over gebakken sprinkhaan en gefrituurde rupsen, maar als er een trend is van levende insecten als salade-element, dan moet me dat ontgaan zijn. Ik ben dan ook niet van plan dit bordje leeg te eten. (De gedachte dat ik misschien al een paar van die beestjes ongezien heb verorberd, is enerzijds onsmakelijk, anderzijds geruststellend, want ik zit nog fris en monter aan tafel.) 

De juffrouw van de bediening krijgt van de aanblik bijna een hartverzakking. Haar ogen zijn een loep die het beestje tot een witte reuzenslang uitvergroot. Met zichtbaar afgrijzen verdwijnt ze ermee naar de keuken.

Even later brengt ze een herhaling van het recept. (Maar dan zonder.) Met aandachtige vorkhantering eet ik voor goed fatsoen ten minste een deel ervan op. De gérant zelf komt ook nog even langs om zijn excuses te maken en biedt het hele gezelschap bij wijze van smartengeld een consumptie van het huis aan. 

Haar oprechte walging en de herhaalde excuses stemmen me mild genoeg om de juffrouw een fooi toe te steken met de suggestie die te besteden aan de uitvaart van het wormpje of anders aan een kopje koffie, dat immers elke begrafenis afsluit.
Ze knikt even en overweegt het voorstel een paar seconden.

Met de paar euro's nog in haar hand oppert ze vervolgens, half verontschuldigend en half gedecideerd, haar tegenvoorstel: Ik denk dat ik er een mooi kruisje voor koop. 

Prima koffie en nog gratis ook.
Zand erover.

 

 

29 juli 2013