kop_index

Telefoonboek

Aan het eind van de film laat ik dus horen hoe telefoonboekje-scheuren klinkt. Ik had eigenlijk iets wilders beloofd, maar daar heb ik van afgezien. Wat ik van de koran weet, heb ik ook maar van horen zeggen. En stel je nou eens voor dat ik er net een vreedzame bladzijde uit trek. De kans is volgens mij niet groot, maar het kán. Het zou mijn betoog flink ontkrachten. Ik moest iets anders bedenken.

Dat was nog niet zo heel gemakkelijk. Het eerste wat in me opkwam was het boek De Oosterse Keuken. Daar heb ook hele slechte herinneringen aan. Diarree, dagen koppijn en een week lang mijn maag van streek; allemaal door die moslimkruiden. Maar ik had het boek van mijn moeder gekregen toen ik op kamers ging; kapotscheuren was dus niet zo aardig. Voor mijn moeder.

Toen dacht ik aan het prospectus van het reisbureau 'De Oriënt - het avontuur'. In een zwak moment heb ik me laten verleiden een jongerenreis naar het Midden-Oosten te boeken. Dat was dus ééns maar nooit meer. De koffie is er vloeibare drab, de wijn is niet te betalen - als je hem al kunt kopen - en 's morgens voordat de haan kraait staat er al een vooraan-staande en zo-te-zien hoog-opgeleide imam van het minaret te roepen dat het eens tijd wordt om, ja wat roept hij eigenlijk?

Een vriend van me suggereerde iets heel anders. Hij vond het wel iets om blaadjes van een closetrol te scheuren en het geluid flink te versterken. Op het scherm moest dan de tekst staan: Wat u nu hoort is het afscheuren van een aantal blaadjes toiletpapier.
Ik keek een beetje dom.
Nou, zei hij, jij hebt toch overal schijt aan?!
Het was wel een aardig idee, maar te subtiel. Ik dacht niet dat het zou óverkomen.

Ik begon trouwens aan het hele concept te twijfelen. Zou de film wel aanslaan?
Ik had er wel erg mijn best op gedaan: een sprookjesboek wordt doorgebladerd en zie, allemaal bekende hartverscheurende beelden, afgewisseld met koranteksten. En een soera; zo heet dat. Ik heb er maar op vertrouwd dat het niet een hit is uit de islamtop-1001. Je weet het maar nooit. Ze kunnen me van alles wijsmaken. Ik vertrouw niemand meer. Zoals gezegd, ik heb geen verstand van de koran.

Dus dacht ik, ik ga eens op zoek naar een cineast en iemand die Arabisch kent die mij nog eens paar tips zouden kunnen geven. Nou, dat heb ik geweten. Twee hele dagen heb ik gebeld en gebedeld. En wat denk je? Niemand! Niemand wou ook maar iets doen. 'Onbegonnen werk', zei er zelfs een.

Toen werd ik zo woedend dat ik het hele katern Venlo uit dat rottige telefoonboek gerukt heb.

En zôô is het gekôômen.